Wzorzec Rasy

Labrador retriever
Grupa FCI: VIII - Aportery, płochacze i psy dowodne

WYGLĄD OGÓLNY: pies mocnej budowy, o krótkich lędźwiach, bardzo aktywny, o szerokiej czaszce, szerokiej i dobrze rozwiniętej klatce piersiowej i żebrach, tylne kończyny i lędźwie szerokie i mocne.
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: pies z temperamentem, aktywny. Doskonały węch, miłośnik wody. Łatwo przystosowuje się do różnych warunków. Oddany towarzysz. Inteligentny, przyjazny, bez śladów agresywności czy lękliwości.

GŁOWA:
Czaszka: szeroka, głowa dobrze zarysowana, bez wydatnych policzków.
Stop: wyraźny.
Nos: szeroki, nozdrza dobrze rozwinięte.
Kufa: mocna, silna.
Szczęki: średniej długości, szczęki i zęby mocne, z regularnym i pełnym uzębieniem, zgryz ścisły nożycowy (tj. górne zęby dokładnie zachodzą na dolne, ustawione są prostopadle do szczęk).
Oczy: średniej wielkości, wyrażające inteligencję i łagodne usposobienie, brązowe lub piwne.
Uszy: średniej wielkości – nie za duże i nie ciężkie, przylegające do głowy, osadzone raczej z tyłu.

SZYJA: wyraźnie zarysowana, mocna.

KORPUS: górna linia korpusu w linii poziomej. Lędźwie szerokie, krótkie, mocne. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra mocno wysklepione.

OGON: cecha wyróżniająca tą rasę – bardzo gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez tzw. `pióra` ale pokryty dookoła krótką i gęstą sierścią. Dający się porównać do ogona wydry przez to, że sprawia wrażenie okrągłego. Może być noszony swobodnie, ale nie powinien zawijać się ponad grzbiet.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: o dość mocnym kośćcu, proste od łokcia do ziemi patrząc z przodu i z boku. Łopatki długie, skośne.
KOŃCZYNY TYLNE: dobrze rozwinięte i dobrze kątowane. Niepożądana tzw. postawa krowia.
STOPY: okrągłe i zwarte. Palce dobrze wysklepione, poduszki dobrze rozwinięte.

RUCH: swobodny, żwawy, kończyny poruszają się równolegle do osi ciała – z przodu i z tyłu.

SZATA: cecha wyróżniająca rasę - włos krótki i gęsty, nie falujący i nie pierzasty, szorstki w dotyku. Podszerstek odporny na niesprzyjające warunki pogodowe. Kolor: w całości czarny, żółty lub wątrobiany/czekoladowy. Dopuszczalna niewielka, biała plamka na piersi.

WZROST: idealny wzrost w kłębie dla psa: 56-57 cm, dla suki: 54-56 cm.

WADY: jakiekolwiek odstępstwa od cech wymienionych wyżej należy traktować jako wady a znaczenie owych wad jest uzależnione od stopnia odchylenia od normy.

UWAGA: samce muszą posiadać dwa prawidłowo rozwinięte jądra, osadzone całkowicie w worku mosznowym.

Pochodzenie

Pochodzenie rasy - Labrador retriever po mimo swojej nazwy pochodzi w rzeczywistości z Nowej Fundlandii. Prowadząc w 1497 roku badania na obszarze Nowej Fundlandii, John Cabot .stwierdził , że jest to teren niezamieszkany zarówno przez ludzi, jak i psy .W.Cormack pochodzący z ST John odbył w 1662 roku pieszą wyprawę przez Nową Fundlandię i wspominał o niewielkich czarnych psach wodnych ”wspaniale ułożonych do aportowania”. Charakterystyczna krótka sierść stała się ogromną zaletą, ponieważ ,woda spływa po sierści jak po piórach kaczki. Psy te były doskonałymi i wytrzymałymi pływakami, a dzięki swoim niewielkim rozmiarom mogły towarzyszyć rybakom na tzw. dorach (małe łodzie) Często też wykorzystywano je do przynoszenia ryb, które wymknęły się z sieci. Typowy „pies z ST John” najczęściej miał czarną sierść, smukłe kończyny i szeroką pierś, wielkością nieco przewyższał pointera. Lord Malesbury i pułkownik Hawker około 1830 roku jako pierwsi sprowadzili te psy do Anglii. Rasa Labrador Retiever została oficjalnie uznana przez brytyjski Kennel Club 7 lipca 1903 roku. Angielscy rybacy, którzy zapuszczali się na połowy aż do wybrzeży Nowej Fundlandii, zabierali niekiedy tamtejsze psy do Anglii. Labradory szybko zyskały uznanie, umiejętność pływania i aportowania w połączeniu z doskonałym temperamentem, zwróciły uwagę dobrze urodzonych myśliwych. Hodowano je zarówno w czystej linii, jak i krzyżowano z pointerami, seterami i innymi rasami psów aportujących strzeloną zwierzynę .W dalszym ciągu rejestrowano jednak psy pochodzące z krzyżówek międzyrasowych, co prowadziło do wielu nieporozumień na wystawach. Grupa hodowców, którym nie odpowiadał taki stan rzeczy, założyła w roku 1916 English Labrador Retriever Clab, od tego czasu prowadzi się hodowlę w czystości rasy.

Labrador kocha pracę i odznacza się wielką chęcią sprawiania przyjemności swemu panu.
Szkolenie w zakresie posłuszeństwa lub jakiekolwiek inne będzie dla niego prawdziwą przyjemnością. Posiadając tak wspaniałego psa i chcąc okiełznać jego temperament i spożytkować jego energię, możemy zająć się jego elementarnym wychowaniem idąc na kursy organizowane przez Polski Związek Kynologiczny. Szkolenie psa trzeba rozpoczynać jak najwcześniej, aby nie zdążył nabrać złych nawyków.
Najlepiej zapisać się z psem na kurs posłuszeństwa, a rozpoczynają się od „psiego przedszkola” ,gdzie zapoznają się one z innymi psami, obcymi ludźmi, ruchem ulicznym, słowem wszystkim tym, z czym będą musiały stawić czoła w dorosłym życiu. Kolejnym kursem jest ,kurs PT- czyli Pies Towarzyszący, jest to kontynuacja „psiego przedszkola ”aczkolwiek bardziej rozbudowana forma, ma na celu nauczenie przewodnika jak postępować z psem w sposób pozytywny, nauczenie psa wykonywania podstawowych komend, skupianiu uwagi psa na osobie przewodnika. Pamiętać trzeba, że sam udział w zajęciach to za mało. Nie wystarczy, gdy pies jest posłuszny na kursie i w obecności instruktora-pies ma słuchać swojego pana w każdym miejscu i sytuacji, dlatego wyuczone tam ćwiczenia trzeba powtarzać w domu, na spacerach, gdziekolwiek jesteśmy, każde 5 minut, które poświęcimy naszemu pupilowi z czasem zaowocuje, musimy tylko uzbroić się w cierpliwość. Przy układaniu psa należy zachować żelazną konsekwencję, aby pies wiedział, że jeśli czegoś nie wolno, to nie wolno nigdy, a właściwe zachowania powinny być zawsze nagradzane. Po ukończeniu kursów podstawowych można zająć się bardziej zaawansowanym szkoleniem i udziałem w zawodach czy konkursach.

Dzięki doskonałemu węchowi Labradory coraz częściej są wykorzystywane do pomocy służbom celnym i policyjnym przy wykrywaniu narkotyków, służbom ratowniczym do odnajdywania ludzi zasypanych gruzami lub lawinami, lub niewi¬domym czy jako psy pomagające osobom niepełnosprawnym, wrodzona łagodność i pogoda ducha czynią Labradora doskonałym psem używanym w dogoterapii, potrafi znieść wiele. Można rzec że jest chodzącym ideałem , lecz trzeba wiedzieć ze nasz Labrador jest wulkanem niespożytej energii, jeśli nie dane mu będzie spożytkowanie jej , to niemal na pewno doprowadzi do niepożądanych zachowań. Ponadto pies ten potrzebuje stałego towarzystwa człowieka i samotność źle wpływa na jego charakter.
Głębokie poczucie obowiązku powoduje, iż Labradory nie zawsze mogą w pełni okazać swój entuzjazm oraz spożytkować energię, te czynniki oraz zamiłowanie do jedzenia mogą stać się przyczyną nadwagi. Zbyt duża masa ciała może spowodować deformację w obrębie stawów u rozwijającego się dynamicznie młodego psa .Labrador jest psem masywnym , grubokościstym i jak wszystkie rasy tego typu-skłonnym do dysplazji stawów biodrowych. Badanie radiologiczne pozwala na wykrycie i ustalenie stopnia dysplazji, a zły wynik prześwietlenia nie pozwala na użycie psa w hodowli. W niektórych krajach badania te są obowiązkowe, w innych (w tym Polsce)- dobrowolne.
Dysplazja stawu biodrowego sprowadza się, najkrócej rzecz ujmując, do tego, że tworzące ten staw panewka i główka kości udowej nie są do siebie dokładnie dopasowane. Skutkiem tej deformacji jest bolesny stan zapalny w obrębie stawu, a z czasem jego degeneracja. Jeszcze do niedawna uważano, że wystąpienie dysplazji jest spowodowane przede wszystkim czynnikami genetycznymi. Ostatnio jednak większość specjalistów skłania się do uznania, że- choć genetyczne predyspozycje do dysplazji odgrywają pewną rolę- to jednak na jej rozwój większy wpływ mają czynniki środowiskowe, jak żywienie i ruch. Ważne jest, aby rosnący pies nie był zbyt ciężki. W pierwszym roku życia nie należy pozwalać na dzikie galopy z innymi psami, skoki, bo nagłe zrywy i zwroty mogą być dużym obciążeniem dla luźnych jeszcze stawów biodrowych. Istotnym, choć lekceważonym czynnikiem, mającym wpływ na rozwój dysplazji, jest rodzaj podłogi w domu. Na parkiecie czy płytkach podłogowych młody pies ustawicznie się ślizga, a to sprzyjać może wystąpieniu dysplazji. Śliskie podłogi, przynajmniej w tych pomieszczeniach, w których młody pies przebywa najwięcej, przykryć należy więc matami, wykładziną, bądź dywanami. Jeśli to możliwe niech szczenię jak najwięcej czasu spędza w ogrodzie, trawnik jest najlepszym podłożem dla rosnącego psa.

 
Hodowla Labrador Retriever "Szczenięce Marzenia" / www.labrador-retriever.pl

Kopiowanie i powielanie bez zgody jest zabronione

Design by Zora | All rights Reserved |